Bailey

Whispering Promise Blackwood, 22 april 2008

“Bailey, doe eens rustig! Bailey, hou je mond!” Zo klinkt het dagelijks meermaals bij mijn ouders thuis. Een bijzondere hond die, ondanks dat hij geen Hollander is en niet bij mij woont, toch wel een plekje op deze pagina verdient.

Hier kom ik!

Nadat onze Des zijn route naar de eeuwige jachtvelden had gemaakt was het stil in huis, oorverdovend stil. De keus was vrij vlot gemaakt, er zou weer een hond komen. Aangezien de flatcoated retrievers als herplaatser niet voor het oprapen lagen waren we blij verrast dat we binnen enkele maanden bericht kregen dat we bij een reu van 1.5 mochten komen kijken. Enkele weken later deed orkaan Bailey zijn intrede.

Bailey is een bijzonder geval, hij is het beste te vergelijken met een ADHD stuiterbal, een racewagen die van 0 tot 100 in 3 seconden gaat. Ook had (en heeft) hij de neiging tot springen, niet tegen je aan maar gewoon omdat ie dat lollig vindt. Sta je dan, met 35 kilo aan de lijn wat als een jong hert rond huppelt. Gelukkig zit er geen greintje kwaad in hem, want luisteren staat niet in zijn top van favoriete bezigheden. Hij vindt het vooral heel belangrijk de wereld zijn liefde te tonen en dan maakt hem geen klap uit of ie zeik nat is. Je bent een retriever of je bent het niet. Dankzij deze zelf verworven “make love, not war” houding kan hij niet meer loslopen want dan zijn we hem kwijt. Niet omdat hij weg loopt maar omdat de wereld verblijdt moet worden met Bailey liefde.

Bijna goed

Ondanks dat Bail niet de meest gehoorzame hond op deze wereld is heeft hij soms een taak bij mij in de les. Hij is namelijk ontzettend geduldig met puppy’s. Als een artiest op een podium paradeert hij rond en kunnen de pups, op hun eigen tempo, kennis maken met deze GVR. Dat al zijn publiek niet voor hem is gekomen houden we maar voor onszelf.

Ondanks dat ie waanzinnig opdringerig, luidruchtig, aanwezig is en er voor zorgt dat je echt niet om hem heen kan sluit iedereen hem in zijn hart.